Episode Transcript
[00:00:01] Speaker A: Welkom bij de Color Kitchen podcast. We hebben vandaag een bijzondere aflevering. We zitten namelijk in de gevangenis van Nieuwe Sluis. Dat is een imposant gebouw aan de vecht.
Gebouwd eind 19e eeuw.
Het is bij velen bekend als de baaiers van Defensie, maar tegenwoordig is het een vrouwengevangenis.
De Color Kitchen leidt in allerlei gevangenissen gedetineerden op voor een baan in de catering. Ook dus hier in Nieuwsluis.
In deze podcast gaan we bespreken hoe dat in de praktijk eruit ziet.
En dat doen we vandaag met Annemieke van Voorneveld. Zij is van de Color Kitchen.
En met case manager Julia van Wee.
Annemieke, kun je eens uitleggen wat de Color Kitchen hier doet?
[00:00:39] Speaker B: Wij verzorgen een aantal programma's.
Dus wij hebben een programma binnen de muren. Dus wij begeleiden gedetineerden tijdens hun detentie. Leiden we ze eigenlijk al op in een programma van acht lessen. En we begeleiden ze op het moment dat ze richting hun vrijheid weer gaan, terugkeren in de samenleving. Dan begeleiden we ze naar betaald werk of naar een programma buiten de muren als ze dat nog nodig hebben.
[00:01:02] Speaker A: Julia, de case manager, jij zit hier ook.
Wat voor vrouwen zitten hier? Voor wat voor delicten zitten ze hier?
[00:01:10] Speaker C: Eigenlijk van allerlei delicten.
We hebben de kleinere delicten, zoals we dat noemen, winkeldiefstal.
Mensen die veroordeeld zijn voor geweldsdelicten.
Eigenlijk van alles. Dus we hebben van de kleine gevangenisstraf tot aan de hele lange gevangenisstraf.
[00:01:27] Speaker A: En hoe gaat het nou, die samenwerking met de Caller Kitchen? Wanneer komen ze met elkaar in contact, de gedetineerden, met de Caller Kitchen of met de horeca eigenlijk?
[00:01:34] Speaker C: Ja, dus eigenlijk vanaf het moment dat iemand in het huis van bewaring, ben je een verdachte. Op het moment dat iemand wordt veroordeeld door de rechtbank, kom je op de gevangenisafdeling. En eigenlijk komt dan Annemieke op de lijn bij ons.
Dan gaan we kijken naar een selectie van deelnemers die kunnen deelnemen aan de Caller Kitchen programma. En dat zijn dames, niemand wordt buitengesloten in de zin van, we hebben TBS, dus dames met een psychiatrische achtergrond.
Dames die een reguliere gevangenisafdeling verblijven, die eigenlijk gaan doorstromen naar betaald werk of wat dan ook. En Annemieke gaat dus kijken met ons, wie hebben we voor ons, wat zijn hun doelen op gebied van werk en inkomen. En vanuit daar gaan we een plan opstellen met elkaar.
[00:02:18] Speaker A: Zo'n programma, hoe ziet dat eruit voor die gedetineerden?
[00:02:21] Speaker B: Ja, wat we eigenlijk doen is dat we, wat we ook buiten de muren doen en we hebben natuurlijk veel meer deelnemers dan alleen mensen vanuit detentie.
Wat we doen is dat we dat programma eigenlijk ook naar binnen hebben gebracht. Dus we gaan ze leren om te koken.
In de gevangenis? Ja, dus echt de vaardigheden om te koken worden aangeleerd. Maar ik denk dat wel het meest belangrijke is dat ze leren samenwerken. En dat dat ook wel de grootste uitdaging is. Ik bedoel, uiteindelijk kan je iedereen wel een ui leren snijden.
En ook wel wat dingen op smaak laten brengen. Maar dat samenwerken is wel het meest interessant. En je ziet dat die dynamiek in die groepen is ook wisselend. We maken daar best wel verschillende dingen mee.
Maar die is wel het meest interessant. En daar kunnen ze denk ik ook nog het meest van leren. Want eigenlijk begin je binnen al met werkneemsvaardigheden ook.
[00:03:03] Speaker A: En dan kijk je dan van wie er dan geschikt is voor misschien ook buiten de Color Kitchen. Of hoe maak je dan die selectie?
[00:03:11] Speaker B: Ja, eigenlijk is onze basishouding natuurlijk iedereen een kans. Dus we beginnen niet met uitsluiting, maar juist met omarmen, denk ik. Dus wat we doen, is dat we kijken hoe ze zich gedragen tijdens hun lessen. Maar ook wel of ze echt intrinsiek gemotiveerd zijn om verder te gaan in horeca of catering.
Of dat het gewoon nu een goede vrijheidsversteding is. Ik bedoel, dat kan natuurlijk ook. Dat je denkt tijdens de tentie van nou, dit is heel fijn, dit pak ik mee.
En ik leer er ook nog iets van en ik kan beter voor mezelf zorgen omdat ik beter kan koken. Maar het mooiste is wel om de dames te vinden die intrinsiek gemotiveerd zijn om daarna echt hun leven te veranderen en daar echt iets mee te willen.
[00:03:47] Speaker A: Julia, zie je ook dat het werkt bij mensen? Vinden ze het ook fijn om even uit die gevangenis te zijn en met andere mensen te zijn en te koken bijvoorbeeld?
[00:03:55] Speaker C: Zeker, als ik het nu heb over alleen de reguliere gevangenisafdeling, dan zie je iemand helemaal opbloeien van ik heb voor het eerst een pasta gemaakt of voor het eerst aardappels geschild en dat klinkt voor ons als iets heel makkelijks, maar je kan iemand met een diploma alleen van de Kollekitchen, van dat ze bewijs van deelname hebben gedaan, ze hebben zo'n opbloeiing in hun detentieperiode.
En ze worden ook motiverend bejegend. Annemieke en mijn collega's gaan echt met z'n in gesprek. Ja, wat wil je graag? Wat zijn je doelen? En je ziet iemand echt vanaf de gevangenisafdeling naar de BBA, de beperkte veiligde afdeling, bij ons in het gevangeniswezen, zie je iemand echt die groei doormaken als het ware. En dat is iets heel erg moois om als case manager, maar ook als Annemieke denk ik, als we voor jou mogen spreken, te zien. van kijk wat we met elkaar kunnen bereiken en eigenlijk vanaf de achtergrond al heel veel kunnen betekenen voor iemand.
[00:04:48] Speaker A: Het gaat natuurlijk om die gedetineerden, maar wat doet het met jezelf? Werken met deze doelgroep, haal je hier voldoening uit?
[00:04:55] Speaker C: Ja, zeker haal ik hier voldoening uit. Ik weet wel, ik ben er van bewust in ieder geval, dat ik niet iedereen kan helpen in die zin.
Maar als ik ook maar één iemand kan begeleiden op een zo prettig mogelijk reintegratie traject, dan denk ik dat voor mij die voldoening al aanwezig is. Kijk, iemand die terugvalt in een recidief. Ja, wij werken in een gevangenis, dus het kan zo zijn dat iemand gaat recidiveren.
Sorry, dat iemand gaat terugvallen. En dat is heel erg belangrijk om daar bewust van te zijn. En ook je steentje bij te dragen aan goede samenwerking. En iemand zo goed mogelijk met de reintegratie te laten starten.
[00:05:31] Speaker B: Daar laat ik me ook niet door ontmoedigen. Want je geeft iedereen dezelfde kansen in principe.
En het is aan jezelf wat je daarmee doet. Of je die pakt of niet.
Maar ja, het gebeurt natuurlijk ook wel eens dat het niet goed afloopt.
[00:05:45] Speaker C: Uiteindelijk moeten ze het zelf doen. En wij kunnen iets heel moois voor iemand betekenen of een heel mooi plan opstellen.
En iemand kan ook echt wel intrinsieke motivatie hebben.
Maar uiteindelijk zullen ze zelf op hun eigen benen moeten staan en hun toekomst verder moeten leiden. Dus ze zijn heel erg verantwoordelijk voor hun eigen toekomstvisie in die zin.
[00:06:03] Speaker B: Ik denk wel dat werk essentieel is daarbij, omdat werk inkomsten genereert.
En omdat wel weer de basis is om je leven toch op te bouwen. Uiteindelijk heb je geld nodig buiten de muren.
[00:06:12] Speaker A: Dat wil ik ook vragen, want waarom werkt het zo goed denk jij?
Waarom werkt het zo goed voor gedetineerden of ex-gedetineerden?
[00:06:20] Speaker B: Omdat het echt perspectief geeft. Je merkt ook, de eerste paar keer geloofden ze het eigenlijk niet... dat ze hun baan konden regelen en ze moesten het allemaal nog maar zien.
En op een gegeven moment ging het rondzingen in de BIAS, weet je nog?
[00:06:31] Speaker C: Ja, dat was zo leuk.
En toen... Ja, precies.
[00:06:35] Speaker B: En dan kwamen ze naar je toe van, kan je mij dan ook helpen? Want ik hoorde dat het echt gelukt is.
Ja, ik denk wel dat het belangrijk is dat je doet wat je zegt.
Dus dat ze ook wel zien dat het echt kan. En dat dat ze echt perspectief geeft.
[00:06:48] Speaker A: Het maakt dan uit wat voor delicten ze hebben gepleegd. Stel dat je extreem agressief bent, dan lijkt het wel moeilijk om dan met andere mensen te werken.
[00:06:55] Speaker B: Ja, wat we doen is dat eigenlijk wij contact hebben met elkaar over wat de delict is. En dat we bepalen of het passend is of niet in die omgeving.
Ik bedoel, je gaat uiteindelijk ook niet iemand met een zedenmisdrijf op een kinderdag verblijven uitplaatsen. Dus het is wel belangrijk dat we dat eigenlijk bij het begin al tacklen.
[00:07:14] Speaker C: Of mensen met een TBS, met een dwangmaatregel.
Mensen die naar een PPC gaan, dat staat voor een Psychiatisch Centrum. Dat zijn eigenlijk mensen die niet op de reguliere manier gaan vacceren. Dus die moeten naar een kliniek of andere forensische behandeling krijgen. Dus eigenlijk hebben we op de voorgrond al heel veel contact daarmee.
Zodat Annemieke ook weet van, goh, wie heb ik voor me? Wie kan ik voorstellen aan de organisaties? En ook vanuit ons, van goh, we gaan niet zomaar iedereen naar betaald werk sturen in die zin.
Dus er gaat heel veel aan vooraf. Er zijn heel veel gesprekken die we samen voeren en eigenlijk veel contacten.
[00:07:51] Speaker B: Ja, veel zorgvuldigheid vooral. Dus ook wel in, nou ja, wat houden we bij onszelf?
En wat deel je met de toekomstige werkgever?
Maar waar je bijvoorbeeld ook wel naar kijkt, is dat als iemand een delict heeft gepleegd in de financiële sector, dus je hebt fraude gepleegd, Er wordt ook catering verzorgd samen met Kompas bij een bank. Dan gaan we niet diegene daarheen sturen. Dus dan kijk ik echt heel gericht naar waar past het.
En ja, wat is er nodig.
[00:08:18] Speaker A: En Julia, als je gewoon ziet hoe mensen binnenkomen en uiteindelijk weer naar buiten gaan, zie je dan een soort verandering bij die gedetineerde of ex-gedetineerde?
[00:08:26] Speaker C: Ja, enorm. Ik werk zelf op de beperkte vrijheid afdeling, dus de laatste twaalf maanden gevangenisstraf van de gedetineerden.
En wat ik vooral in het begin zie, is dat iemand over het algemeen best onzeker is van ja, je gaat nu weer de grote boze mensenwereld in.
En je krijgt vrijheden als die worden goedgekeurd door de selectiefunctionaris in Den Haag.
En uiteindelijk gaat iemand stapsgewijs naar buiten.
En juist door dat stukje motivatie vanuit de werkvloer en werkgever, zie je iemand echt vanaf het begin tot het einde helemaal opbloeien, plezier in het werkveld krijgen, de kansen krijgen, complimenten krijgen, wat ze misschien jaren tot wel nooit hebben gehad. Dus iemand die bloeit gewoon op en dat is wel echt iets heel tofs om te zien.
[00:09:09] Speaker A: En heb je voorbeelden van, zonder namen te noemen, maar gewoon voorbeelden van dames die gewoon misschien heel stug binnenkomen, moeilijk verleden hebben en dan toch Heb je daar voorbeelden van?
[00:09:18] Speaker C: Zeker.
Wij hebben iemand gehad die eigenlijk in het multidisciplinaire overleg al is besproken. Dat wordt dan door alle afdelingen besproken. Dus je hebt de gevangenisafdeling, een voorzitter, sport, onderwijs noem het op en de case manager dan. En eigenlijk gaan we dan kijken van Goh op de risicoscreener op geweld.
Hoe is iemand in zijn uitingen? Heeft iemand gewelddadig gedrag laten zien? En diegene stond op matige risico's, dus dat is een risico.
En toen heeft Annemieke ook gezegd van nou ja, weet je, we gaan het aankijken, de slachtofferwensen.
hebben we aangeschreven dat iemand mag gaan reïntegreren.
En diegene was in het begin heel schuw.
En de eerste paar weken heeft ze tegen niemand gepraat. Ze keek diegene niet aan. De leidinggevende heeft echt gezegd van goh, doe rustig aan, neem je tijd.
En op een gegeven moment zei ze ja, ik wil met niemand praten. En toen gingen we met haar een gesprek verder van waar komt dat nou vandaan. En toen heeft ze gewoon gezegd dat zij nooit complimenten heeft gehad. Ze heeft nooit dat vertrouwen gehad. En juist met die kleine tools, door dat vertrouwen te geven aan haar, heeft ze uiteindelijk een betaalde baan gevonden en werkt ze nog steeds bij die organisatie.
En ik denk dat dat zoiets tofs is, een succesverhaal eigenlijk wil ik het niet noemen, maar het is wel een succesverhaal en daar doe je het voor.
[00:10:35] Speaker A: En moeilijk dan ook om dat los te laten, zo iemand die je dan heel goed van dichtbij hebt meegemaakt. Als die uitvliegt, is dat lastig voor jou, of vind je dat zelf moeilijk?
[00:10:44] Speaker C: Ja, zeker. Kijk, als ik als case manager op de BBA werk en diegene gaat naar buiten, dan mag ik geen contact meer met diegene hebben. En Annemieke, zoals we nog misschien spreken, of ergens tegenkomen bij de Cooler Kitchen.
En dat is wel lastig. Hoe gaat het met diegene?
En met de kinderen, met de familie? Want we hebben heel veel met moeders te maken.
En heel af en toe kom ik ze nog bij de call-a-kitchen tegen. Maar over het algemeen, je moet dat loslaten.
[00:11:08] Speaker A: Ja, tuurlijk. Dat hoort bij je werk.
[00:11:10] Speaker C: Ja, zeker.
[00:11:10] Speaker B: Het is overigens heel fijn dat het voor die moeders, dat bedrijfsketering, heel goed aansluit qua tijden.
[00:11:16] Speaker A: Oh ja, tuurlijk.
[00:11:17] Speaker B: Omdat je van half negen tot drie werkt, kan je dat dus heel goed combineren met het gezin.
Je ziet dat in de mannen-PI's, willen ze wel wat liever in horeca werken.
Mensen denken daar soms ook iets romantisch over.
Maar juist voor de vrouwen is bedrijfsketering echt ontzettend interessant.
[00:11:37] Speaker A: En heb jij een voorbeeld van zo'n succesverhaal... waarvan je niet had verwacht dat die het zou redden, het toch gered heeft?
[00:11:43] Speaker B: Ja, dat zijn wel de mooiste, denk ik.
Want bij sommigen denk je, deze gaat het wel rocken.
En dan gebeurt het soms juist niet.
Of het gaat wel goed, maar dan zie je ook heel soms aan het einde van de tentie... dus als ze in de bba zitten... Dan werk je al, maar slaap je nog binnen.
En dan komt er een moment dat je helemaal naar buiten gaat. En bij sommige gedetineerden zie je dan stress ontstaan. Dan gaat alles op je afkomen.
Dus daar zie je het weleens misgaan. En dan zie je eigenlijk negen maanden denk je zo, dit gaat goed.
En dan toch niet. Maar ik vind wel de mooiste verhalen... Mensen eigenlijk heel schuchter naar binnen gaan van... Dat hoor ik eigenlijk altijd in zin twee of drie. Ja, maar ik kom uit detentie. Dat je daar voorbij bent. Dus dat je zegt, je bent gewoon welkom hier. En dat stigma, dat vind ik wel heel lastig.
[00:12:31] Speaker A: Wie van jullie heeft meestal contact met de werkgevers? Ben jij dat of jullie allebei?
[00:12:36] Speaker C: Jij vooral op de voorgrond. Om te kijken wie zich heeft aangemeld voor de baan in BBA.
En eigenlijk ik om afspraken in te plannen, om te kijken hoe het gaat, te evalueren.
Stel er gaat iets niet goed, dan kom ik eigenlijk weer op de lijn.
[00:12:54] Speaker A: Van oudsher is er al een soort wantrouwen naar gedetineerden van mensen die in de gevangenis hebben gezeten, die willen ze liever niet aannemen. Hoe neem je dat wantrouwen weg?
[00:13:02] Speaker C: Om heel eerlijk te zijn, ik denk dat binnen grote organisaties je één iemand nodig hebt om te laten zien van we kunnen het risico nemen en dit zijn ook mensen die Het zijn gewoon mensen. Wij zijn allemaal gelijk aan elkaar. En ondanks dat iemand in een heel vervelend netwerk zit, of een gevaarlijk netwerk, of een bepaald delict heeft gepleegd, iedereen verdient een tweede kans. En zo staan we er ook heel erg in.
En binnen de organisaties waar Annemieke mee heeft samengewerkt, ja, gewoon iemand laten voorstellen van, nou kijk, dit is die dame die we graag bij jullie willen laten werken.
Dit kun je verwachten.
[00:13:37] Speaker A: Dat ze de persoon ziet.
[00:13:38] Speaker B: Dat is het. Ze moeten er een mens zien en niet geletineerden.
[00:13:42] Speaker A: Hoe ging jij te werk dan? Dus jij neemt zo iemand mee?
[00:13:46] Speaker B: Nou, er ging natuurlijk wel wat aan vooraf. Ja, precies. Niet heel makkelijk.
Ja, dus helemaal... Toen we startten een aantal jaren geleden, toen heeft dat wel wat tijd en energie gekost. Misschien wel wat overtuigingskracht.
[00:13:59] Speaker A: Want mensen die wilden gewoon niet...
[00:14:02] Speaker B: Nee, het was in het begin bij werkgevers echt lastiger.
Uiteindelijk moet je gewoon iemand hebben die erin gelooft, die zegt ik kijk erover heen, ik kijk naar de mens, laat maar komen en dan zie je dat als het goed werkt, dat het eigenlijk een sneeuwbaleffect is en dat er steeds meer gedetineerden mogen komen.
Want ze denken zo, dit is eigenlijk toch ook wel, ja, hoe mooi is dit? Ik kan er ook aan bijdragen.
Oh, ze vallen eigenlijk best mee in het echt.
[00:14:28] Speaker C: En tegenwoordig hebben we eigenlijk bijna een keuze waar een gedetineerde zou kunnen werken. Dat ze contact opneemt met Annemiek en dat ze zegt, nou, we hebben bijvoorbeeld deze werkgever of deze.
Dus ja, het klinkt even gek wat ik zeg, maar de keuze is reuze. Ook vanwege de arbeidsmarkt.
En dat is heel tof. Ja, iemand heeft het vertrouwen gekregen en vanuit daar zijn we verder gegaan.
[00:14:46] Speaker B: Ja, we hebben die situatie natuurlijk nu mee op de arbeidsmarkt.
En ik hoop dat over een paar jaar, als dat wellicht verandert, dat het eigenlijk al zo geborgd is, dat dit niet meer verandert. Dus dat de mensen zoveel goede ervaringen hebben.
[00:14:58] Speaker A: Maar je bedoelt van dat er zoveel tekort is aan de personeel?
[00:15:01] Speaker B: Ja, zeker. Dat werkt nu in je voordeel.
Maar het is wel mooi om in deze tijd dan juist te beginnen.
Dan je moet op gesprek en dan komen er nog dertig anderen. Dat maakt je positie niet gemakkelijker.
En ik vind het moeilijker daaraan, als dat de situatie zou zijn, ze hebben al niet zoveel zelfvertrouwen. En dan zou dat echt weg zijn na een paar keer solliciteren. Ze hebben zelf ook succesverhalen nodig.
Nog meer dan de werkgevers.
[00:15:28] Speaker A: Het is natuurlijk cruciaal dat gedetineerden of ex-gedetineerden weer terugkomen in de maatschappij.
Het is heel plat om te zeggen, maar het kost ook veel geld als ze niet zouden gaan werken. Kun je daar eens iets over zeggen, hoe belangrijk dit is voor de maatschappij?
[00:15:44] Speaker B: Het is ook geld, maar het is natuurlijk ook bijdrage aan duurzame reintegratie.
Hoeveel zelfvertrouwen krijgt iemand die onderdeel van een team wordt? Dat je collega's krijgt waar je het leuk mee hebt.
Dat je denkt dat je er toch toe doet.
Dat je een veilige basis voor je kinderen kan creëren.
Het kan wel oneindig doorgaan met positieve gevolgen aan betaald werk. Als je uit detentie komt, want ze komen heel vaak van nul. Heel veel gedetineerden hebben hun school niet afgemaakt.
Alles aan betaald werk draagt bij aan positieve...
[00:16:20] Speaker C: Dat residief risico is gewoon enorm. En je merkt ook, we hebben een voorbeeld samen gehad met een dame die letterlijk citeert. Ik citeer nu even wat ze zei hoor. Maar die zei, nou ik ga echt niet werken, ik ga lekker de uitkering in en mij kunnen ze niet pakken.
Toen hebben we heel veel gesprekken met haar gevoerd en toen heeft zij een baan gevonden via via de Kollekitchen.
En toen dacht ik nou dit wordt helemaal niks, die gaat echt zeggen.
na de BBA is klaar.
En op een gegeven moment zei ze, Julia, ik zeg het niet snel, u had gelijk. Ik vind het echt zo, zo leuk. En die werkte nog steeds.
En ja, dat zijn die kleine verschillen die heel veel impact hebben op iemand.
Dus ja, ze zijn misschien heel eigenwijs vanaf het begin of ja, een beetje ontkennen de fase van wat kan ik verwachten?
En ja, als ze dat vertrouwen in ieder geval krijgen, dan kun je heel veel bereiken.
[00:17:09] Speaker A: En Annemiek, wanneer is het nou voor een deelnemer geslaagd?
[00:17:13] Speaker B: Ja, voor mij hoeft het niet altijd groot te meeslepend te zijn.
Dus het hoeft niet altijd uit de mond in een betaalde baan.
Als jij het heel fijn hebt gehad tijdens het programma Binnen... en je hebt acht leuke lessen gehad... dan ben ik ook blij dat ik daaraan heb bijgedragen.
En soms denk ik ook wel eens... oh, misschien denk je gewoon over een paar jaar... oh, dat was leuk, die les met haar.
Dan ben ik ook blij. Ik bedoel, ergens plant je soms een zaadje... waarvan je nog geen idee hebt dat het er is.
[00:17:42] Speaker A: Dus dat je gewoon groeit als mens, bedoel je? Ja, precies.
En hoe zie jij dat? Wanneer is dat voor jou geslaagd?
[00:17:47] Speaker C: Ja, ik denk dat het juist de kleine stapjes zijn. Dus wat ik vanuit deelnemers terug hoor, is dat ze zeggen, voor mij was die co-cursus vanuit de Color Kitchen voldoende.
Ik heb daar zoveel van geleerd en ik hoef niet per se een baan vinden bij de Color Kitchen of wat dan ook. Dus als we iemand iets kunnen meebrengen, al is het in het simpele, in de zin van koken, dan denk ik dat je heel veel kan bereiken door juist die motiverende gespreksvoering en iemand op een zo goed mogelijk manier begeleiden naar iets toe, dat je dan veel kan bereiken, zeker.
[00:18:18] Speaker B: Ja, sommige vrouwen zeggen ook wel van ik kan nu beter koken voor mijn kinderen.
Of ik heb mijn moeder gebeld dat ik het toch kan.
Soms is dat ook genoeg. Ook al is dat niet per se ons doel, want we zijn natuurlijk altijd bezig met duurzame reintegratie.
Maar als dat dan een bijverschijnsel is, is het wel hartstikke mooi.
[00:18:33] Speaker A: Ik kan me ook voorstellen dat het ook iets met jezelf doet als je gewoon werkt met deze kwetsbare mensen.
Heb jij dan ook iets over jezelf geleerd?
[00:18:41] Speaker C: Ik denk dat het vooral belangrijk is om dankbaar te zijn met het leven wat je gegeven is.
Misschien in de rol als case manager wil je graag iemand helpen, maar dat je ook heel erg blij moet zijn met de kleine successen. Dus het hoeft niet altijd een mega groot succes te zijn.
En het doet mij heel veel goeds om iemand gelukkig te zien of iemand te zien opbloeien.
Iemand helemaal van A tot Z kunnen begeleiden. Daar word ik gelukkig van als persoon, ja.
[00:19:12] Speaker A: En jij Annemieke, als jij zochtens opstaat en je gaat naar je werk, waar verheug je je dan op? Of misschien als je terugkomt?
[00:19:17] Speaker C: Koffie?
[00:19:17] Speaker B: Dat sowieso.
[00:19:20] Speaker A: Of waar haal jij die voldoening uit?
[00:19:22] Speaker B: Ik vind het intrigerend om te zien dat de lijn tussen gedetineerd zijn of vrij zijn heel dun is. Het kan je buurvrouw zijn die er zit.
En inderdaad, ik deel de mening van Julia.
Dan hebben wij geluk.
Het is gewoon heel mooi dat wij die kansen hebben gekregen in ons leven. En ik zou het gewoon fijn vinden als andere mensen die kansen ook krijgen, omdat het gewoon het verschil kan maken in je leven.
Welke afslag neem je je na?
Tijd van attentie kan ook zorgen voor verandering.
En als we daar iets aan kunnen bijdragen, dan word ik daar wel heel gelukkig van.
[00:19:56] Speaker A: Want daar keek je eerst anders tegen aan? Misschien dat je dat ook anders naar bent gaan kijken?
[00:20:00] Speaker B: Het was iets abstracter, denk ik.
Ik moet wel zeggen dat ik van huis uit wel heb meegekregen dat je nooit mag oordelen over mensen, dus dat helpt.
Dus het is niet zo dat ik hier heel zenuwachtig naar binnen ging en dacht dat het hele vreemde personen zouden zijn.
Nou ja, jij en ik kunnen het ook zijn.
En dat motiveert mij wel.
[00:20:20] Speaker A: En wat is nou een onderdeel wat echt is bijgebleven bij jou?
[00:20:23] Speaker B: De allereerste keer dat ik een groep had afgerond, toen ging ik hierheen met certificaten.
En eigenlijk denk je, wat kom ik nu brengen? Het is geen hbo-diploma.
Dus ik ging de gevangenis in.
Nou, het was zover, we hadden hapjes gemaakt met elkaar en er stond drinken klaar.
En toen dacht ik, nou ja, dat ga ik nu doen. En toen hoorde ik die dames zeggen, ja, nu gaat het gebeuren. En ze kwamen helemaal gekapt en in de make-up, ze hadden allemaal gedoucht naar werk.
En ze zeiden, ja, ik heb gewoon mijn basisschool niet afgemaakt. Ik krijg voor het eerst van mijn leven een certificaat.
En als ik daar nog aan terugbreng, denk ik, dan krijg ik het weer koud. Want dat was, ja, denk ik wel het allermooiste moment wat ik heb meegemaakt.
[00:21:05] Speaker A: Want dat betekent heel veel voor ze.
[00:21:07] Speaker B: Ja, blijkbaar. Het is voor het eerst. We vertellen ook altijd wel iets persoonlijks bij. Ik schrijf een kaartje met wat ik zo bijzonder vond en wat ze in de groep hebben betekend.
Ik denk dat dat het is, dat je ze ziet en dat ze waardering krijgen voor wat ze hebben gedaan en dat het ook nog beloond wordt met het certificaat.
Dat is wel heel mooi.
[00:21:23] Speaker A: Zie jij dat ook, die dankbaarheid of die blijdschap als een certificaat krijgen?
[00:21:28] Speaker C: Ik denk het moment dat Annemiek de ruimte in kwam. Dan zag je ze helemaal opbloeien en helemaal gelukkig waren ze.
Voor mij persoonlijk is dat ook moment geweest met een dame die uit een loverboycircuit kwam.
En eigenlijk van jongs af aan al heel veel trauma's en ellende heeft meegemaakt. en die wij door middel van de co-cursus vanuit de Collegkitchen hebben toegewerkt naar een betaalde baan. Eerst vrijwilligersorganisatie en toen een betaalde baan. Dus echt stapsgewijs. En uiteindelijk heeft zij in die tussentijd haar mbo-diploma behaald, de zorg voor haar kindje weer op zich genomen en ja zoveel goeds betekend. En ik kwam haar een paar jaar later tegen.
Ik ben nog jong, dat snap ik. Maar een paar jaar later kwam ik haar tegen en toen zei ze van... Toen zei ze, Julia, ik ben zo dankbaar voor de kans die ik uit de gevangenis heb gekregen. Vanuit de collocation heb gekregen.
En het is niet alleen maar slecht en fout en opsluiten. Jullie doen ook echt iets heel erg moois voor de maatschappij.
Ja, jullie maken ons land een stuk veiliger. Daar ben ik me bewust van. Ik heb een fout gemaakt.
Maar ook vanuit daar wil ik verder.
En ja, heel dankbaar was ze. Dus dat is mij heel erg bijgebleven.
[00:22:34] Speaker A: Nou, Annemieke en Julia, hartelijk dank voor het delen van deze mooie verhalen.
Deze podcast werd dus opgenomen in de gevangenis van Nieuwe Sluis. Dank dat we jullie hier mochten opnemen. Dat is natuurlijk heel bijzonder.
Volgende keer hebben we weer nieuwe verhalen, nieuwe ervaringen van mensen die werken bij en met de Color Kitchen. Dank voor het luisteren.
